Zafer Tiryaki

Tenis Topu İle Beyzbol Oynamak

2011-05-27T23:16:00.007+03:00

Yeşil bir top. İnşaat kalıplarının harçsız tarafından yapılmış bir sopa. Bir kaç taş, durulacak yerleri belirlemek için ve en kolayı yeşil bir alan. Bizim ‘bezbolumuz’ için gerekli bileşenlerdi bunlar. Bezbolun, beysbol olduğunu bilmediğimiz zamanlardı. Kimimiz TV de izlediği Amerikan filmlerinde görmüş kimimizde haydi oynayalım dediğimizde bizden görmüştü ilk kez. Saklambaç ya da kovalamaca gibi oyunların oynandığı, futbol topu almak için epeyce bir zaman para biriktirmenin ya da zengin bir arkadaş edinmenin gerektiği zamanlardı o zamanlar.

Nereden gelmişti bilmiyorum ama bizde oynamıştık bu oyunu. Oldukça da zevkli idi ta ki son vuruşta topun nereye gittiğini bulamadığımız zamana kadar. Sadece ‘sıfır yedek’ topumuz olduğu için top kaybolduğunda oyunun bitip yine her zaman ki gibi saklambaç ve kovalamacanın oynandığı günlerdi.
Şimdiki nesil bizden oldukça şanslı gibi görünüyor çünkü onların sınırsız sayıda yedek topları ve envai çeşit oyunları var. O vakitlerde arkadaşlık fazlasıyla önemliydi. Önceki gün havanın kararmasıyla yarıda kalan oyunun ertesi gün sabah erkenden kalkılıp devam edilmesi gerekiyordu. Telefon şirketlerinin kundakları henüz kapsayamadığı zamanlar olduğundan hafta sonu sabahı erkenden kalkıp çağırmak gerekiyordu kanka olmayan çok sevdiğimiz arkadaşlarımızı. Zillere yetişme çağımız gelmediği için bu duruma isyan eder gibi zıplayarak zil çalma devriydi kimimiz için. Ziller küçükler için değildi, belki de zillere basıp kaçma oyununun büyüklerce engellenmek istenmesinden ötürü yukarı konmuştu ziller. Ne kadarda yukarıda olsalar bizimde uzunca sopalarımız vardı. Ayşe teyzemizden Fatma teyzemizden çoğu kere bu yüzden azar işitsek de yinede yeri geldiğinde saatlerce sevilmiyor da değildik.

Evden ekmek arasını alıp, bulduğumuz patlak topla maç yapmaktı bizim önceki günden kalan oyunumuz. Şanslı görünen bilgisayarından ya da oyun konsolundan saatlerce oyun oynayan çocuklar olabilir ama şanslı olanlar bizlerdik çünkü hayatı sanal değil gerçeğiyle yaşardık…

Dört Uçlu Ölüm Makinası

2011-05-27T23:15:00.007+03:00

Yıl 1915-1916 arası, yer Çanakkale ve Gelibolu Yarımadası. Gökten demir parçacıkları yağıyor. İlginçtir ki bu demirler aslında birer çivi fakat bizim bildiklerimizden değiller. İnsan aklının, sınır tanımayan zekâsının, yeri geldiğinde ne derece gaddar olabileceğini gösteren bir çivi bu esasında. Çivinin diğerlerinden farkı, bulunduğu zeminde her daim dik kalması. İşte bu özelliği de onu ölümcül bir savaş makinesi yapmakta.

Bizler çiviyi tahtaları birbirine birleştirirken ya da evimizin bir köşesine asmayı düşündüğümüz bir şeyin duvarda asılı kalabilmesi için kullanırız. Oysa karşımızdakiler bizler kadar yürekli ve adil olamadıkları için, uçlarına balmumuyla zehir tutturdukları bu çivileri cephe gerimize atarak bizlerin geri çekilme esnasında bu kahpece hazırlanmış tuzağa düşmemizi sağlamışlardır.

Yeri geldiğinde cephe ortasında kalmış düşman askerine elinden gelen yardımı esirgemeyen Mehmetçiğimize böylesine adice hazırlanmış bir saldırının gerçekleştirilmesi binlerce askerimizin bacaklarının kesilmesine sebep olmuştur. Ancak devir Türk için ‘Ateşten Gömlek’ giyme devri olduğu için her türlü fedakârlığı yapan Mehmetçiğimiz bu vaziyette bile savaşmaya devam etmiştir.

Bugün neredeyse aradan yüzyıla yakın bir zaman geçmiş bulunmakta. Bizlerin bugünleri huzurlu ve özgürce yaşayabilmesi için Vatan uğruna canlarını tereddütsüz veren atalarımıza ne kadar layık kalabiliyoruz? Bunu sorgulamamız gerekiyor sadece bunu…

Bugün bize demokrasi dersi veren bu ülkelerin özgürlük, adalet ve eşitlik dedikleri kavramlar o vakit neredeydi?

Lise yıllarımdan kalma yayınlamazsam eksiklik hissederdim :)

'Doğa' Sen Olmasan Biz Ne Yapardık ?

2011-05-18T12:44:00.005+03:00

Bu pazar, beton yığınları ve asfalt yollardan bir nebzede olsa uzaklaşabildiğim Ümraniye Taşdelen piknik alanlarındaydım. Yakın dostlarımla kamp havasında geçen piknikte, stres atmanın yanı sıra yeni arkadaşlıklar kurarak şehir hayatında kazanamadığım arkadaşlıkları elde etmiş oldum :)

Şehir hayatından olsa gerek içimde sürekli doğayla başbaşa kalma duygusu besliyorum. Ağaçlar arasından gözüme batan güneşin parıltısı ya da yerde uzanırken üzerimde gezintiye çıkmış karıncaları seyretmek bana hep huzur vermiştir. Bazen demiyor değilim "Eski çağlarda yaşasaydık" diye ama şu an için bu imkansız gibi görünüyor onun için böyle kaçamak gezintilerle doğanın tadını çıkartmaktan başka çaremiz yok.